و به زودي همه در زير خاک خواهيم خفت. خاکي که به هم مجال نداديم تا دمي بر آن بياسائيم.

حسين پناهي در نمايش " چيزي شبيه زندگي "


همين الان آمدم از پيش حسين. آنجا بود، در خانه خودش و چون هميشه آرام وبي صدا ، محجوب وسر به زير، شاهد بود. مي ديد، ساعت 2 بامداد يکشنبه 18 مرداد سال 83 مي برندش اين بار بر دست ها. با ما بود ونظاره مي کرد. پس آن پيکر نحيف لاغر از آن که بود؟

همه بودند، حسين خود ميزبان بود همه را. يک يک هر که را مي آمد به لبخندي پذيرائي مي کرد. خودش گفت، صدايش آنجا بود در نوار" ستاره " داشت به همه مي گفت:

همه چي از ياد آدم ميره
مگه يادش، که هميشه يادشه.

داشت براي ما تعريف مي کرد. خودش راوي اين آخرين سفرش بود. براي ما، داوود ميرباقري، عبدالله اسکندري، رسول نجفييان و من و ديگران مي گفت. آرام وبي صدا مثل هميشه و تو بايد گوش تيز مي کردي تا بشنوي. مي گفت غروب خودم آمدم به طاطائي صاحب سوپر مارکت بغل خانه ام گفتم:

ما چيستيم ؟
جزملکولهاي فعال ذهن زمين،
که خاطرات کهکشان ها را مغشوش مي کنيم!

گفت چي مي گي حسين آقا؟ گفتم هيچ چي من مّردم. چند روزه مّردم زحمت بکش به يکي خبر بده. فکر کرد شوخي مي کنم . گذاشت تا دخترم بياد بفهمه. حرف منو قبول نکرد، حرف دخترمو قبول کرد. اينه که به همه گفت و شمارو به زحمت انداخت. بعد تعارف کرد بريم تو درست مثل همون روزي که با رضا شريفي نيا رفتيم بهش سربزنيم. اما اونروز حالش خوب نبود، در عوض امشب راحت وخوب بود، فقط مرده بود. گفت يه دقه صبر کنين تا جنازمو ببرن بعد با هم ميريم بالا، يه چيزي نوشتم مي خوام براتون بخونم. منتظر آمبولانس بوديم. وقتي آمبولانس آمد، حسين به راننده خسته نباشيد گفت. بعد خودش کمک کرد جنازه بي وزنش را بگذارند در آمبولانس. وقتي آمبولانس رفت به ما گفت بريم بالا. گفت: البته بالا يه خورده بوي مرگ مي ده، اما براتون پنجره رو باز مي کنم. رفتيم بالا مثل هميشه يک عالم تنقلات گذاشت جلوي ما. مي گفت: شاگردام ميارن، هرچي مي گم نمي خورم بازم ميارن. بعد به ما چاي داد. مثل هميشه توي ليوان هاي رنگ به رنگ. کوتاه وبلند، و بعضي وقت ها توي شيشه مربا. هميشه به او مي گفتم ديگه درست شو حسين! يه خورده زندگي کن. به من مي گفت:

حسين جان! زندگي مشکل نيست، بلکه مشکلات زندگي اند.
مي بيني!
مي بيني به چه روزي افتاده ام؟
حق با توست. مي بايست مي خوابيدم.
اما به سگها سوگند، که خواب، کلک شياطين است تا از شصت سال عمر، سي سالش را به نفع مرگ ذخيره کنند.

داوود اصرار داشت او را براي نقشي در سريال " مختارنامه " به کار بگيرد. متن را حسين نخوانده بود ، اين اواخر اصلاً حوصله هيچ کاري را نداشت، مي گفت برايم تعريف کنيد. و داوود برايش تعريف کرد. حسين مي گفت: داوود جان اگر اجازه ميدي مثل اون نقش کوتاه تو سريال امام علي بازي کنم، ميام. اونجا وقتي گير خوارج افتادم که مي خواستن به بهانه امر به معروف، شيکم زنمو پاره کنن هر چي دوس داشتم گفتم. داوود گفت: نه حسين، تو هموني رو گفتي که من مي خواستم. با اين حال داوود متن آورده بود بخواند. حسين دست به دامن عبد شد که به داوودجان بگو من الان وقت ندارم قراره قدري در زندگي بميرم. راست مي گفت مي خواست بقيه عمر را راحت بميرد. داوود مي گفت: من نمي دونم جنازتم شده بايد بياد بازي کنه. حسين گفت: ميام! و من مي دانم خواهد آمد. رگ خوابش دست شريفي نياست، منتظرش بوديم ، که مدام تلفني مي گفت به حسين بگين نرو من الان ميام. و نيامد تا رفت. آخر حسين گفت: تا بقيه ميان، براتون شعر بخونم ؟ داوود گفت: حالا که قراره بياي بازي کني بخون. حسين اين شعرش را برايمان خواند، درست بعد از آنکه آمبولانس جسدش را برده بود.

خورشيد جاودانه مي درخشد در مدار خويش
مائيم که پا، جاي پاي خود مي نهيم وغروب مي کنيم
هر پسين.

خيلي وقت آنجا بوديم. ديگر بوي سکته ومرگ حسين رفته بود.
وقت خداحافظي، حسين به داوود که مي گريست گفت:

جا مانده است
چيزي، جائي
که هيچ گاه ديگر
هيچ چيز
جايش را پر نخواهد کرد
نه موهاي سياه
و نه دندان هاي سفيد.

تا دم در همه را بدرقه کرد. و دعوت کرد با او باشيم وقت خاک سپاري، مي گفت:

من تکه تکه از دست رفته ام
در روز روز زندگانيم.

نوشته حسين پاكدل